სიტყვების ქალაქი

გალაკტიონ ტაბიძის ქუჩის კუთხე. დილის 8 საათი. შეხვედრა.

გამხდარია. მაღალი არ ეთქმის. კუბოკრული პალტოს საყელო ყურებამდე აქვს აწეული და ცალი ხელით უჭირავს. მეორე ხელის თითებით ჭრელ თერმოჭიქას ჩაფრენია. ქუდი არ ახურავს. არც ხელთათმანები აცვია. საყელოსა და შუბლზე ჩამოყრილ თმას შორის თაფლისფერი თვალები უელავს. ისეთი გოგოა, ვის სილამაზესაც ნელა და ფრთხილად სჭირდება ამოკითხვა.

ბიჭი ყოველ დილით ხედავს მას. ერთსა და იმავე დროს, ერთსა და იმავე გაჩერებაზე. მისთვის გოგო ზამთარივით გამჭვირვალეა, თოვლისა და შიშველი ტოტების სუნი ასდის და ყოველთვის, როცა ქარი ძლიერად უბერავს, თითები კიდევ უფრო უთხელდება და ურგძელდება.

სახლიდან გამოსვლისას ბიჭს თავში უამრავი ფრაზა უტრიალებს. „უკაცრავად, საათი ხომ არ გაქვთ?“ _ რა სისულელეა, ვის აღარ აქვს საათი სმარტფონების ეპოქაში. „ცხვირსახოცი დაგივარდათ!“ _ ეს კიდევ უარესი, ცხვირსახოცს ვინღა ატარებს. „თქვენი თერმოჭიქა ტემპერატურას კარგად ინარჩუნებს?“ _ საერთოდ რამ მოაფიქრა! ამიტომ უბრალოდ, უყურებს, უყურებს და ფიქრობს, რა იქნებოდა, რომ გაებედა, რა იქნებოდა, რომ…

გოგო ბოძს ეყრდნობა და ხედავს, როგორ ადის ბიჭი ავტობუსში. რა უცნაური ბიჭია. თვალსა და ხელს შუა გაქრა. არადა, რამდენიმე წამის წინ ზურგსუკან ედგა. ზურგსუკან.

ტრიალდება. ბოძზე მიმაგრებული ეკრანი უცნაურად ციმციმებს. გოგო უახლოვდება და გადიდებულ ტექსტს ხედავს:

„…მაგრამ მე მუდამ მემახსოვრება,
შენი თოვლივით მკრთალი ხელები.“

მთაწმინდა. დღის 2 საათი. სიყვარული.

_ იფიქრე, _ ამბობს მამა და გახამებული ტილოთი თეფშებს ამშრალებს. _ პატარა აღარა ხარ. იკითხე და თან, იფიქრე.

ბიჭი ჩუმადაა. ფანჯარას უყურებს.

_ მეც ასე მიყვარდა დედაშენი, _ მამა ტილოს დებს და ჯდება, _ შენ გგონია, მშობლებს არაფერი გაგვეგება?

ბიჭი დუმს.

_ მეცადინეობაზე უარის თქმა გამოსავალი არ არის, _ თავის გადაქნევით განაგრძობს მამა. _ თვითონაც ხომ იცი. არ წაიკითხავ და ვერ ჩააბარებ, ვერ ჩააბარებ და არქეოლოგი ვერ გახდები. რა გამოდის, რომ შენს ოცნებაზე უარს ამბობ?

ბიჭი არ იძვრის. ტუჩები მაგრად აქვს მოკუმული. შუბლი და წარბები დასჭიმვია.

_ კარგი, _ ოხრავს მამა, _ მაშინ სხვანაირად ვცადოთ.

ბიჭი თვალს მისკენ აპარებს. მამა ტელეფონს ხმის გამაძლიერებელს უერთებს და რთავს.

„თვალთა დავიდევ უსტარი მე მისგან მონაწერია.
პასუხად ვსწერდი: „მთვარეო, შენმცა მზე ვით მოგერია?
მე ღმერთმან იგი ნუ მომცეს, რაც არა შენი ფერია!
სიზმრად მგონია, დარჩომა ჩემი ვერ დამიჯერია“.

_ როგორ გგონია, მამა, რამდენ ხანში მომწერს? _ ძლივსგასაგონად კითხულობს ბიჭი.

მამა იღიმება და ფანჯარას აღებს.

_ მალე, _ ამბობს ის, _ ძალიან მალე.

მტკვრის მარჯვენა სანაპირო. საღამოს 8 საათი. მონატრება.

ყველაფერი უთქმელი დამრჩა შენთვის, ყველაფერი. ყველა სიტყვა, რომელსაც გიგროვებდი იმ იმედით, რომ ერთ დღეს ჩემთან მოხვიდოდი. ყველა კოცნა, რომელიც გადაგინახე იმაზე ფიქრით, რომ ოდესმე მოაკითხავდი. დამრჩა უამრავი პასუხგაუცემელი კითხვა ჩვენზე, ჩვენს შეხვედრებზე, ჩვენს არშემდგარ ურთიერთობაზე, ჩვენს გადაკვეთაზე, ცხოვრებაზე, რომელიც იყო და არც იყო საერთო. დამრჩა შორეული აეროპორტებიდან გამოგზავნილი შეტყობინებები, რომლებიც ზღვის პირას განძივით ნაპოვნ, ბოთლში საგულდაგულოდ დალუქულ წერილებს ჰგავდნენ.

საჭეს თითებს ვუჭერ და ვგრძნობ, როგორ მეჯავრება ეს სიმღერა, შემდეგი სიმღერაც, კიდევ შემდეგიც. როგორ მეჯავრება ყველაფერი, რაც მგონია, რომ ჩემზე და შენზე დაიწერა, ყველაფერი, რაც შენს თავს მახსენებს. და როგორ მენატრება ჩვენი ხშირი მიმოწერა, ჩვენი იშვიათი ყავის სმა, ერთმანეთისგან შორს, მაგრამ ერთად გათენება და მინდა, მჯეროდეს, რომ ყველაფერი, რაც ახლა ჩემს გონებაში ტრიალებს, შენთვისაც ისეთივე ძვირფასი იყო, როგორიც ჩემთვის.

დამრჩა შენი ბოლო მესიჯი: „მადლობა“, რომელზეც „არაფრის“ არ გიპასუხე, იმიტომ, რომ ვბრაზობდი, ვბრაზობდი, რომ ჯერ შენი ცხოვრება არ გამიყავი და მერე სიკვდილი. და როცა შენ წახვედი, როცა ფერი იცვალე, როცა სამყაროებს შორის აღმართულ უხილავ კედელში გაიარე, მე აღმოვჩნდი ჭირისუფალი, რომელსაც არავინ მიუსამძიმრა, რომელიც არავინ შეიცოდა, რადგან მე არ მქონდა შენი გლოვის უფლება, რადგან მე არავინ ვიყავი და სხვების თვალში, არ ვეწერე მათ რიცხვში, ვისაც შენს გამო ტირილი ერგებოდა.

ამიტომ ავდექი და ცხოვრება გავაგრძელე, ვერაფრით დავრთე ნება საკუთარ თავს, ყველაფერი მიმეყარა და მეთქვა, არავის, არავის გესმით ჩემი მარტოობის, არავის გესმით, როგორ ვარ სინამდვილეში, როგორ მსრესს ტვირთი, რომელიც მხრებზე მაწევს.

საჭეს უიმედოდ ვარ ჩაფრენილი. საცობია. თითქმის ვერ ვიძვრი. ერთი ადამიანიც რომ არსებობდეს, ვინც ჩემსას გაიგებდა, სულ ერთი ადამიანი… ტელეფონის ხმაა. წერილი. ფოსტას მექანიკურად ვხსნი და ლინკზე გადავდივარ. რამდენი აპლიკაცია მაქვს ამ ტელეფონში. ნეტავ რად მინდა.

ლინკი იხსნება.

„ადრე დაღამდა, შენი სენაკი მიმწუხრის მთვარემ მოავარაყა, გირეკავენ და სახლში არა ხარ და არამარტო სახლში არა ხარ.“ _ ისმის მანქანაში ლექსი.

ხელ-ფეხი მერთმევა. კიდევ კარგი, საცობია. კიდევ კარგი, ვერ ვიძვრი.

„ამიერიდან სალხინებელის ცალმხრივ ტრასაზე უნდა გეძიო და, რაკი ვეღარ მომიბრუნდები, მე თვითონ უნდა წამოგეწიო.“

თვალებს ვხუჭავ. ვტირი. სიგნალები მესმის. ვიღაც ფანჯარაზე მიკაკუნებს. „იმოძრავეთ, გოგონა, იმოძრავეთ!“

მანქანაში კი ისევ ისმის:

„…უშენოდ ვეღარ გამოვაღწიე შენი დოზების ლაბირინთიდან.“

თვალებს ვახელ. ცრემლებს შორის ზამთრის მოციმციმე სითეთრე მოჩანს.

გუდიაშვილის მოედანი. ღამის 2 საათი. თავისუფლება.

ბოლო დროს ხშირად ვხედავ სიზმარს, რომ საჭეს ვეღარ ვიმორჩილებ. მუხრუჭები არ იჭერს და მივფრინავ. მივფრინავ ხიდიდან. მივფრინავ გზატკეცილიდან. მივფრინავ წყლის მიმართულებით. საკუთარი ცხოვრებიდან მივფრინავ და შიშებს უკან ვტოვებ.

ბავშვობაში სიბნელის მეშინოდა და ამ შიშს რომ მოვრეოდი, საათობით ვიჯექი შუქჩამქრალ ოთახში. კონტურების გარჩევას ვცდილობდი. არსებულის დანახვას და არარსებულის დავიწყებას.

მეშინოდა ყინულის. ციგურებზე დადგომა მინდოდა. თვალებს ვხუჭავდი და წარმოვიდგენდი, როგორ ვსრიალებდი მოედანზე სიფრიფანა კაბით, ფერად შუქებად აციმციმებულ ჰაერში ვტრიალებდი, ტაშის ხმა მესმოდა და როცა რეალობას ვუბრუნდებოდი, ვხვდებოდი, რომ მეშინოდა ყველაფრის, რაც მიყვარდა, რაც მინდოდა, რისკენაც მივდიოდი.

მეშინოდა მისი, იმ ბიჭის. ისეთი კარგი იყო, ისეთი სრულყოფილი. ისეთი თვალები ჰქონდა. ისეთი ღიმილი. საშინლად მეშინოდა მასთან მიახლოვების. საკუთარი სიყვარულის მეშინოდა. საკუთარი ცხოვრების. საკუთარი ოცნებების. იმხელები იყვნენ, მეშინოდა, არ გავესრისე.

ახლაც ბევრი რამის მეშინია. აკვიატებული სიზმრებიც ჩემი შიშების ბრალია, რომლებსაც გამუდმებით ვებრძვი, ვებრძვი და ღრმა ძილით ვაძინებ. ვაძინებ იქამდე, სანამ შემთხვევით არ შევეხები. აი, მაშინ კი იშმუშნებიან ჩემი მთვლემარე შიშები, მხარს იცვლიან და წამოსადგომად იწევენ, როგორც ახლა, როცა ჩემს საყვარელ ბაღში ვზივარ, ტელეფონში წიგნს ვტვირთავ და ყველაფერზე მეფიქრება, რისი დავიწყებაც მინდა. „უკანასკნელი სიყვარული კონსტანტინოპოლში“. კარგია. არც მე მაწყენდა უკანასკნელი სიყვარული და ამ მარადიული დავიდარაბების დასრულება. ვსქროლავ სწრაფად, სწრაფად, უფრო სწრაფად. თითქოს მუხრუჭებმოშლილი მანქანით მივქროდე. „თუ იმ მიმართულებით წახვალ, საითაც შენი შიში უფრო მძაფრდება, მაშინ სწორ გზას ადგახარ.“ თვალებაჭრელებული ვკითხულობ. მეღიმება.

ჩემი შიშია ჩემი თავისუფლება. ჩემი შიშია, რამაც მიბიძგა, შემქმნა, გამაადამიანა. ჩემი შიშია ის, რისმა დაძლევამაც მაპოვნინა საკუთარი თავი. ყველაფერის მეშინოდა. მაინც ყველაფერი შევძელი.

ალბათ არც ციგურებზე დადგომაა გვიან.

ილუსტრაცია : თათია ნადარეიშვილი